Er zijn merken waar je nieuwsgierig naar bent zodra ze iets nieuws aankondigen. En er zijn merken waarbij je eigenlijk al weet dat je agenda even leeg moet, omdat je het product zo snel mogelijk wilt horen. THIEAUDIO is voor mij inmiddels zo'n merk geworden.
Nog geen tien jaar geleden kende bijna niemand de naam. Inmiddels is het misschien wel het meest besproken en geliefde IEM-merk binnen de hele Chi-Fi wereld. En eerlijk? Ook bij ons. De Monarch-serie, Valhalla en inmiddels ook de Hype-lijn zijn producten waar we nauwelijks voorraad van kunnen aanhouden. Vrijwel ieder model dat THIEAUDIO uitbrengt wordt direct vergeleken met de absolute top binnen zijn prijsklasse, en opvallend vaak komen ze daar als winnaar uit.
Maar een hoofdtelefoon ontwikkelen... dat is toch een heel ander spel.
Binnen de wereld van over-ear hoofdtelefoons liggen de kaarten al jarenlang behoorlijk vast. Europa en Amerika bepalen daar grotendeels de standaard. Sennheiser, Focal, Meze, Audeze en HIFIMAN hebben zich stuk voor stuk bewezen en een plek veroverd waar je niet zomaar even tussen komt. Toen THIEAUDIO aankondigde dat ze ook een open-back hoofdtelefoon gingen bouwen, was mijn eerste gedachte dan ook niet zozeer enthousiasme, maar vooral nieuwsgierigheid.
Is dit een logische volgende stap... of misschien toch net iets te ambitieus?
Mijn zoektocht naar een tweede referentie
Iedere muziekliefhebber heeft wel zo'n product waar hij steeds weer op terugkomt. Voor mij is dat al jaren de Sennheiser HD650.
Niet omdat hij de spectaculairste hoofdtelefoon ooit gemaakt is. Integendeel. Juist omdat hij zo ontzettend goed is in niets verkeerd doen. De HD650 is voor mij nog altijd een van de eerlijkste hoofdtelefoons ooit gebouwd. Gebalanceerd, natuurlijk, ontspannen en een absolute referentie wanneer ik nieuwe producten wil beoordelen.
Maar tegelijkertijd merk ik ook steeds vaker iets anders.
Hij is misschien soms wel té correct. Té bescheiden. Té volwassen.
Er zijn avonden waarop ik juist nét iets meer energie wil. Een hoofdtelefoon die dezelfde volwassen balans behoudt, maar muziek net iets enthousiaster presenteert. Iets meer punch, iets meer levendigheid, zonder direct in overdreven bas of kunstmatige helderheid te vervallen.
Toen ik de eerste informatie over de Cypher las, begon ik daarom stiekem al te hopen dat THIEAUDIO precies dát geprobeerd had.
De eerste indruk zegt eigenlijk alles
Voordat ik ook maar één noot had gehoord, viel me iets anders op.
Ik heb de Cypher drie keer aan verschillende mensen laten zien zonder ook maar iets over de prijs te vertellen. Gewoon de doos openmaken, de hoofdtelefoon vasthouden en de vraag stellen: "Wat denk je dat dit kost?"
Geen van de drie kwam ook maar in de buurt van de werkelijke prijs.
De schattingen lagen ergens tussen de €900 en €1000.
Dat is misschien wel het grootste compliment dat je een fabrikant kunt geven.
Want werkelijk alles aan de Cypher voelt alsof hij uit een hogere klasse afkomstig is. De meegeleverde leren pouch oogt prachtig. Ja, de inspiratie van Bang & Olufsen is overduidelijk zichtbaar, maar eerlijk gezegd vind ik dat alleen maar slim. Waarom zou je niet kijken naar een merk dat design al jaren ontzettend goed begrijpt?
Ook de hoofdtelefoon zelf voelt direct bijzonder volwassen aan. De CNC-gefreesde aluminium oorschelpen, de carbon-look hoofdband en vooral die enorme velours oorkussens... man, wat zitten die lekker.
Dat zijn van die oorkussens waarvan je eigenlijk al weet dat je ze na vijf minuten volledig vergeet. En precies dat gebeurde ook.
Je hoort direct dat dit een THIEAUDIO is
Na de eerste paar nummers moest ik eigenlijk een beetje lachen.
Niet omdat de Cypher zoveel op een Monarch klinkt. Dat zou ook niet logisch zijn. Maar omdat je direct herkent dat dezelfde mensen verantwoordelijk zijn geweest voor de tuning.
THIEAUDIO heeft namelijk een heel eigen manier van afstemmen. Hun producten zijn vrijwel altijd neutraal genoeg om serieus te blijven, maar tegelijkertijd zit er een bepaalde energie en muzikaliteit in waardoor ze nooit klinisch of saai worden.
Dat hoor je ook hier terug.
De Cypher probeert je niet te imponeren met overdreven bas of een scherp hoog waardoor alles direct spectaculair klinkt. Hij doet juist precies het tegenovergestelde. Hij laat muziek rustig ademen, houdt alles mooi in balans en geeft instrumenten precies genoeg ruimte om natuurlijk over te komen.
En toch...
...zit er stiekem veel meer leven in dan ik had verwacht.
Eigenlijk precies wat ik hoopte
Tijdens de eerste avond luisteren bleef ik onbewust vergelijken met mijn HD650.
Niet omdat de Cypher hetzelfde klinkt.
Maar omdat hij dezelfde filosofie volgt.
Alleen dan met nét iets meer lef.
Waar de HD650 soms bijna té bescheiden blijft, zet de Cypher net een stapje naar voren. Drums hebben iets meer impact, gitaren krijgen net wat meer bite en elektronische muziek voelt energieker zonder zijn balans kwijt te raken.
Wat me misschien nog wel het meest verbaasde was hoe ruimtelijk deze hoofdtelefoon klinkt.
Vaak grijp je voor zo'n grote soundstage automatisch naar een planar hoofdtelefoon. Dat is tenslotte waar planars bekend om staan. Maar de Cypher laat zien dat een goed ontwikkelde dynamische driver ook verrassend veel lucht en ruimte kan creëren.
En misschien nog belangrijker...
Hij behoudt precies datgene waar ik een goede dynamische driver zo ontzettend om waardeer.
Punch.
Dat heerlijke fysieke gevoel wanneer een kickdrum nét wat harder binnenkomt of een basgitaar net wat meer gewicht krijgt. Iets wat veel planars technisch fantastisch doen, maar emotioneel soms nét iets minder weten over te brengen.
Daar blinkt de Cypher echt in uit.
Is hij perfect?
Nee.
En eerlijk gezegd hoeft hij dat ook helemaal niet te zijn.
Bij sommige opnames merkte ik af en toe een klein scherp randje in het hoog. Vooral modern geproduceerde popalbums of stevigere rock kunnen net iets enthousiaster klinken dan nodig is.
Maar eerlijk?
Dat los je met een klein beetje EQ binnen twee minuten op.
Sterker nog... juist omdat de basis zo ontzettend goed is, voelt dat eerder als finetunen dan als corrigeren.
De combinatie die ik iedereen zou aanraden
Gedurende de test heb ik de Cypher op verschillende bronnen aangesloten, maar twee combinaties bleven steeds terugkomen.
De FiiO K13 R2R en de FiiO K15.
Vooral de K13 R2R bleek eigenlijk een gouden combinatie. De warme, vloeiende R2R-weergave sluit perfect aan bij het karakter van de Cypher. Hij behoudt alle energie, maar voegt net dat beetje extra rust en verfijning toe waardoor je uren achter elkaar blijft luisteren.
De K15 gaat vervolgens weer een stap verder in controle en autoriteit. Vooral wanneer je thuis echt even uitgebreid wilt gaan zitten luisteren, is dat een combinatie waar je heel lang gelukkig mee kunt zijn.
Misschien wel de meest onderschatte hoofdtelefoon van dit jaar
Toen THIEAUDIO aankondigde dat ze een hoofdtelefoon gingen bouwen, was ik nieuwsgierig.
Na een paar dagen luisteren ben ik vooral verrast. Niet omdat de Cypher probeert een HD650 te vervangen. Niet omdat hij een HIFIMAN of Focal wil kopiëren. Maar juist omdat hij heel duidelijk zijn eigen karakter heeft.
Hij voelt als een moderne interpretatie van een referentiehoofdtelefoon. Gebalanceerd genoeg om serieus te blijven, maar muzikaal genoeg om je steeds weer nét één album langer te laten luisteren dan je eigenlijk van plan was.
Voor €399 voelt dat eerlijk gezegd bijna als een no-brainer.
En misschien is dat uiteindelijk wel mijn grootste conclusie.
Iedereen heeft het momenteel over de nieuwste draadloze hoofdtelefoons, noise cancelling en Bluetooth.
Ondertussen staat hier misschien wel één van de interessantste open-back hoofdtelefoons van 2026.
En ik heb het gevoel dat nog lang niet genoeg mensen dat doorhebben.
