THE NEW SOUND ON AIR Twee nieuwe ON AIR-releases: Netsky & Celluloid: chaos, film, D&B en andere audiofiele hartkloppingen

Gelukkig heeft bijna niemand mijn video gezien over de audiofiele nummer-rankings. Je weet wel, de video waarin ik me afvroeg of je bepaalde nummers echt op een “high-end” set móét luisteren, of dat we met z’n allen misschien gewoon een beetje doorgeslagen zijn. Misschien is het maar goed ook dat hij niet viral ging, want stel je voor dat de audiofielen met hun kabeldragers, kabeljumpers en trillingsvrije sokken mij zouden opwachten bij de eerstvolgende beurs waar ik toch al niet naartoe ga. En zoals altijd kijkt onze Digital Dissident, ondanks zijn moeite met alles wat naar YouTube neigt, stiekem álles mee. In die video liet ik doorschemeren dat áls het dan toch audiofiel moet, ik liever film muziek of seriesoundtracks hoor. En zoals dat dan gaat in zijn mysterieuze dungeon, heeft hij dit horen vallen en is hij ermee aan de slag gegaan. Radio DJ-hoofdtelefoon op, licht uit, energie aan.

Dit is geen publiekstrekker in wording, maar dat interesseert hem geen bal. Hij maakt wat hij wil maken. Hij is de kunstenaar; ik ben degene die daarna mag proberen het kunstwerk aan jullie te verkopen.

CELLULOID – De filmische ON AIR die je even stil zet

De nieuwe filmische mix, “Celluloid”, is precies zo’n ON AIR die je niet per se opzet voor de views, maar omdat het iets doet met je hoofd. Het is een halve soundtrack zonder film, een reis door sferen die je meeneemt van zachte piano’s naar duistere strijkers. Je merkt meteen dat de Dissident hier helemaal in zat; hij heeft de mix gebouwd alsof hij de muziek zelf in zwart-wit aan het projecteren was. En eerlijk, het werkt. Het heeft een verhaal. Het heeft een hartslag. Het heeft een sfeer die je niet snel vergeet.

We zijn het over veel dingen niet eens, maar over één ding wel: onze gedeelde liefde voor Ólafur Arnalds. Dat verklaart meteen waarom hij in deze mix terugkomt. Ólafur is de man die met drie toetsen meer emotie losmaakt dan de gemiddelde audiofiel met twintigduizend euro aan kabels. Zijn werk voor Broadchurch en The Final Chapter is zó sterk dat het bijna oneerlijk voelt. In “Celluloid” hoor je precies die gelaagdheid. Het is muziek die je opzet als je hoofd even te vol zit: na een lange werkdag met honderd notificaties, na een bezoek aan je schoonmoeder, na een bericht van iemand die je eigenlijk al ongezien had gearchiveerd, of vlak voordat je moet slapen maar je hersens nog stuiteren. Dit is de mix die je ademhaling vertraagt.

Als je ‘m luistert, doe het dan met een goede hoofdtelefoon – detailrijk en luchtig. Ik heb ‘m vaak geluisterd op de MoonDrop Blessing 3 met de DX180 en dat werkt bijzonder goed omdat je alle lagen en texturen meekrijgt die deze mix zo mooi maken. Het voelt alsof er meer zuurstof in de muziek zit dan in je eigen slaapkamer. De Dissident zat tijdens het masteren met z’n ogen dicht, schijnbaar in totale trance, terwijl ik naast hem stond te denken dat hij misschien eindelijk eens een fatsoenlijke hoofdtelefoon moest proberen. Maar goed, genieën en hun gewoontes.

Van filmische rust naar pure chaos: Netsky blaast de dungeon open

Net toen de Dissident nog in zijn filmische bubbel zat en waarschijnlijk dacht dat we nu voor altijd in die serene soundtrack-sferen zouden blijven, kwam de volgende aanvraag binnen: een Netsky-mix. Drum & Bass. Snel, sferisch, energiek, onvoorspelbaar. Kortom: alles wat “Celluloid” níét is. En dat was precies het moment waarop zijn ogen in één keer weer openvlogen. Hij ging van Ólafur naar adrenaline in ongeveer drie seconden tijd.

Netsky is mijn guilty pleasure sinds ik jong was. Het is muziek die ik associeer met herinneringen, energie, beweging en alles wat je voelt wanneer je even geen zin hebt om volwassen te zijn. Audiofiel is het totaal niet, en moet dat ook helemaal niet zijn. Je gaat bij Netsky niet met je ogen dicht zitten luisteren naar microdetails. Doe normaal. Deze muziek zet je gewoon hard aan, of je nu in de gym staat, op je kamer zit te studeren, werkt met een kop koffie naast je of thuis op je Devialet Phantom Ultimate 108 dB even wil doen alsof je in 2012 in de Vooruit staat.

Toen ik de Dissident vertelde dat het tijd was voor Netsky, kreeg ik eerst een cynische reactie terug dat hij mijn blog over “die Devialet zeemijn op pootjes” had gelezen. Waarop ik uiteraard netjes, in mijn best ingezoomde Haagse accent, teruggaf dat hij zelf met zijn radiohoofdtelefoon zo bij Qmusic aan de slag kon. Maar vervolgens draaide zijn humeur, want hij wist wat hem te doen stond. De prednisolon ging in het digitale winkelmandje, de aspirine kwam erbij, en hij begon te bouwen. Wat daarna uit zijn dungeon kwam, was precies de mix waar ik op had gehoopt: energiek, atmosferisch, nostalgisch en vol vaart.

Netsky klinkt fantastisch op een Phantom Ultimate. Dat durf ik hardop te zeggen. Dat is precies waar deze speaker voor bedoeld is: punch, snelheid, impact, flow. Op een klassieke stereo set waar mensen op fora eindeloos over discussiëren, klinkt het misschien minder indrukwekkend. Maar dat maakt niet uit, want ik luister hiernaar op mijn Phantom en voor mij is dat een upgrade. Niet omdat het perfect is, maar omdat het leuk is. En muziek moet leuk zijn. Dat is alles.

ON AIR blijft een verhaal dat groter is dan de muziek

Tussen het mixen, het opnemen, de bestellingen, het verzenden, de blogjes, de winkelplannen, Black Weeks-chaos en de eindeloze gesprekken tussen Cornelis, de Dissident en mijzelf door, voelt het soms alsof we niet een bedrijf runnen maar een soort permanent festival zonder catering. Toch is dat precies wat The New Sound leuk maakt. Elke nieuwe ON AIR laat zien dat er iets leeft binnen de community. We zien het aan de reacties, de views, de herhalende luisteraars en de mensen die via deze mixen nieuwe muziek ontdekken. En het is gek om te zeggen, maar het voelt alsof we nog maar net aan het opwarmen zijn.

Een kleine teaser: de kerstspecial komt er écht aan

En dan nog iets waar ik eigenlijk al maanden subtiel naar hintte: de kerstspecial. Want ja, als je ON AIR serieus neemt, dan hoort er natuurlijk een volledig ontspoorde, over-the-top, totaal foute kersteditie bij. De Digital Dissident kon zijn geluk niet op toen ik het idee bevestigde. Zijn filosofie is simpel: als het dan slecht moet zijn, dan liever héél erg slecht en héél erg fout. Terwijl hij al half in de kerstboom hing met een denkbeeldige Mariah Carey op repeat, kreeg ik uiteraard meteen een subtiele messteek terug over mijn eigen guilty pleasures. Want die heb ik, en volgens hem moeten die dan ook maar luid, duidelijk en compromisloos in de mix weerklinken.

Dus zet je kerstboom maar klaar, warm je lichtslinger alvast op en pak je wishlist erbij voor onze wishlist-campagne, want deze kerstspecial wil je niet missen. Het wordt kitsch, het wordt fout, het wordt warm, het wordt gezellig en het wordt op de meest eigenwijze manier volledig The New Sound.

Muziek blijft iets voor iedereen

Al deze mixen, of het nu filmisch is of Drum & Bass, laten steeds weer hetzelfde zien: muziek hoeft niet elitair te zijn. Het hoeft niet afgestudeerd te klinken. Het hoeft niet door de audiofiele testbank. Het mag gewoon plezier geven. “Celluloid” is voor de nachten waarin je denkt dat je even nergens aan wilt denken. “Netsky” is voor de momenten waarop je juist wél iets wilt voelen. Beide zijn precies waar ON AIR voor bedoeld is: een plek waar we muziek maken, delen, ontdekken en bespreken alsof je naast ons in de kamer zit.

En zolang jullie blijven luisteren, blijf ik rennen met dat karretje.
Ciao — Jay 🎧